ทุกคนเคยต้องร้องไห้ แต่คงไม่ทุกวัน
ฟ้าบางทีก็มืดดำ บางวันก็สดใส
โลกยังไม่แตกสลาย ยังไม่ถึง วันสุดท้าย
คงเป็นดั่งฝนที่หล่นจากฟ้า
มันเป็นเรื่องธรรมดาที่น้ำตาต้องรินไหล
ดั่งลมพายุโหมกระหน่ำ พัดมา ทิ่มแทง ทำลาย หัวใจ
แต่มันจะพัดเลยไป
เป็นดั่งรอยแผลที่มันบาดลึก
ทำให้ปวดร้าวและทรมานจนแทบไม่ไหว
แต่พอปล่อยให้เวลาผ่านพ้นไป สักวัน ไม่นานเท่าไร
แต่ตอนสุดท้ายยังไง คงเป็นแค่แผลเป็น
โลกยังไม่แตกสลาย ยังไม่ถึง วันสุดท้าย
คงเป็นดั่งฝนที่หล่นจากฟ้า
มันเป็นเรื่องธรรมดาที่น้ำตาต้องรินไหล
ดั่งลมพายุโหมกระหน่ำ พัดมา ทิ่มแทง ทำลาย หัวใจ
แต่มันจะพัดเลยไป
เป็นดั่งรอยแผลที่มันบาดลึก
ทำให้ปวดร้าวและทรมานจนแทบไม่ไหว
แต่พอปล่อยให้เวลาผ่านพ้นไป สักวัน ไม่นานเท่าไร
แต่ตอนสุดท้ายยังไง คงเป็นแค่แผลเป็น
คงเป็นดั่งฝนที่หล่นจากฟ้า
มันเป็นเรื่องธรรมดาที่น้ำตาต้องรินไหล
ดั่งลมพายุโหมกระหน่ำ พัดมา ทิ่มแทง ทำลาย หัวใจ
แต่มันจะพัดเลยไป
เป็นดั่งรอยแผลที่มันบาดลึก
ทำให้ปวดร้าวและทรมานจนแทบไม่ไหว
แต่พอปล่อยให้เวลาผ่านพ้นไป สักวัน ไม่นานเท่าไร
แต่ตอนสุดท้ายยังไง คงเป็นแค่แผลเป็น