ผนังฝั่งซ้าย เธอแปะป้ายให้กำลังใจ
มีข้อความผลักดันบอกให้ฉัน ต้องก้าวต่อไป
ติดทับซ้อน มากมายจนมันเริ่มจะหนา
ผนังฝั่งขวา มีถ้อยคำส่งเสริมความกล้า
คอยย้ำเตือนว่าฉันจะต้องดี กว่าที่ผ่านมา
ที่ข้างฝา สะสมจนล้นไม่มีช่องไฟ
ไม่มีสักคำถามใดไถ่ถาม
ไม่มีสักคนฝากความห่วงใย
มีแต่แรงบันดาลใจ ที่มากเกินไปตรงนี้
ฉันจะต้องดีอีกแค่ไหน
และฉันต้องดีกว่านี้เพื่อใคร
ถ้าฉันพอใจเพียงเท่านี้ จะผิดไหม
ถ้าก้าวต่อไปมันยิ่งทรมาน
เธออยากให้ฉันดีกว่านี้
มันคือสิ่งดีที่ฉันไม่ได้ต้องการ
ขอเพียงสักที่ให้ฉันหายใจ เพื่อตัวเอง
จะพอมีใครเข้าใจฉันบ้าง
เพดานที่สูง ดูเตี้ยลงเพราะความคาดหวัง
คราบน้ำตาที่พื้นยังคงขัง ฉันอยู่ตรงนั้น
อยู่ในห้องแห่งฝันที่เธอสร้างเอาไว้
ไม่มีสักคำถามใดไถ่ถาม
ไม่มีสักคนฝากความห่วงใย
มีแต่แรงบันดาลใจ ที่มากเกินไปตรงนี้
ฉันจะต้องดีอีกแค่ไหน
และฉันต้องดีกว่านี้เพื่อใคร
ถ้าฉันพอใจเพียงเท่านี้ จะผิดไหม
ถ้าก้าวต่อไปมันยิ่งทรมาน
เธออยากให้ฉันดีกว่านี้
มันคือสิ่งดีที่ฉันไม่ได้ต้องการ
ขอเพียงสักที่ให้ฉันหายใจ เพื่อตัวเอง
จะพอมีใครเข้าใจฉันบ้าง
ได้โปรดอย่าทำให้ความหวังดี
มันกลายเป็นเครื่องทรมาน
ได้โปรดอย่าบอกให้ฉันดีกว่านี้
โลกนี้ไม่ได้ทำงานแบบนั้น
ฉันจะต้องดีอีกแค่ไหน
และฉันต้องดีกว่านี้เพื่อใคร
ถ้าฉันพอใจเพียงเท่านี้ จะผิดไหม
ถ้าก้าวต่อไปมันยิ่งทรมาน
เธออยากให้ฉันดีกว่านี้
มันคือสิ่งดีที่ฉันไม่ได้ต้องการ
ขอเพียงสักที่ให้ฉันหายใจ เพื่อตัวเอง
จะพอมีใครเข้าใจฉันบ้าง
ให้ฉันได้ออกจากห้องนี้ไป เพื่อหายใจ
ชีวิตของฉันให้ฉันได้ใช้บ้าง