ดวงเอ๋ยดวงชะตา คงพาเราไปไม่ถึง
ยังหวนคิดและคำนึงถึงเธอ
ทุกคราเมื่อฉันได้พานพบ
สบตากับใครดั่งเคยคุ้น
ถึงคุณที่เคยได้รัก
เมื่อครั้งวันวานยังฝังลึกตรึงใจ
ดวงจันทร์เจ้าเอ๋ยที่เคยได้เคียง
ไร้ใครเทียบเทียมช่างงามวิไล
หากแต่ดวงใจไฉนเจ้าดูหม่นหมอง
แม้ในชาตินี้มิได้คู่ครอง
จำใจจากจรซ่อนกลิ่นละไม
อบอวลกรุ่นไอรักข้าซ่อนไว้ตราบนานเท่านาน
โชยกลิ่นผกาสาบซึ้งตรึงตรา
ผวาฤทัยไหวหวั่น
ยามใดที่เราใกล้กันอกฉัน ร้องร่ำทรมาน
ไม่อาจเอื้อมคว้าครองเจ้าดวงใจปล่อยไป เป็นเพียงภาพฝัน
ระทมต้องทนโศกศัลย์ฝืนจำจากเจ้าไป
ผ่อลงมาจากมุมตี่มืดมิด
ผ่านตึงภพตึงปิ๊ดไร้ทิศทาง
จะหมื่นปี๋ฮาก่จะตวยตาม
เป็นหยั่งด้ายถักตอปันห่มก๋าย
หื้อดวงใจ๋ หื้อชีวา
แป๋งกายา เปื้อได้ครอง
แม้คิงบ่เกยผ่อเหลียวมอง
โชยกลิ่นผกาสาบซึ้งตรึงตรา
ผวาฤทัยไหวหวั่น
ยามใดที่เราใกล้กันอกฉัน ร้องร่ำทรมาน
ไม่อาจเอื้อมคว้าครองเจ้าดวงใจปล่อยไป เป็นเพียงภาพฝัน
ระทมต้องทนโศกศัลย์ฝืนจำจากเจ้าไป
หอมขื่นผกาจวนหื้อติดต๋า
ผวาดวงใจ๋ไหวหวั่น
เมื่อใดตี้เฮาใกล้กั๋น หั๋วใจ๋ก่ฮ่ำไห้ทรมาน
บ่อาจยื้อคว้าครองเจ้าดวงใจ๋
ปล่อยไปหื้อเป๋นแค่ภาพฝัน
ระทมต้องทนโศกศัลย์ฝืนจำจากตั๋วไป
ชะตาพาเรามาถึง สิ้นรัก