ในความว่างเปล่า
กลับเต็มล้นด้วยความรู้สึก สุขทุกข์ปะปนกัน
ราวคลื่นซัดสาดในใจ
ความคิดหมุนวน
เร็วเกินจะตามทัน ปิติกับกังวล
สับสนในใจและความทรงจำ
ฉันกำลังจมดิ่ง ในห้วงอารมณ์ไม่รู้จบ
ทั้งยิ้มทั้งเจ็บ ทั้งหวังและสิ้นหวัง
พยายามยัดตัวเอง เข้าไปในที่ที่ไม่ใช่ของฉัน
แต่ ยิ่งฝืนยิ่งทรมาน ถึงเวลาต้องยอม
ไปเถอะ ไม่จำเป็นต้องมีฉัน
ไปเถอะ จงไปตามที่ใจอยากไป
ส่วนฉันเหนื่อยแล้ว ขอพอเท่านี้
เสียใจที่ต้องบอก แต่คงไปต่อไม่ไหว
เมื่อความคิดมันวุ่นวาย จะหนีเท่าไรก็ยังเหมือนเดิม
แม้เวลาจะผ่านไกล ทำไมยิ่งหาทางไม่พบ
(เสียใจที่ต้องบอก แต่ไปต่อไม่ไหว)
(เสียใจที่ต้องบอก แต่ไปต่อไม่ไหว)
ฉันกำลังจมดิ่ง ในห้วงอารมณ์ไม่รู้จบ
ทั้งยิ้มทั้งเจ็บ ทั้งหวังและสิ้นหวัง
และทำไมต้องยัดตัวเอง เข้าไปในที่ที่ไม่ใช่ของฉัน
ถ้ายิ่งฝืนยิ่งทรมาน คงถึงเวลาต้องยอม
พยายาม พยายามยัดตัวเอง เข้าไปในที่ที่ไม่ใช่ของฉัน
ถ้ายิ่งฝืนยิ่งทรมาน คงถึงเวลาต้องยอม
ไปเถอะ ไม่จำเป็นต้องมีฉัน
ไปเถอะ จงไปตามที่ใจอยากไป
ส่วนฉันเหนื่อยแล้ว ขอพอเท่านี้
เสียใจที่ต้องบอก แต่คงไปต่อไม่ไหว
ไปเถอะ ไม่จำเป็นต้องมีฉัน
ไปเถอะ จงไปตามที่ใจอยากไป
ส่วนฉันเหนื่อยแล้ว ขอพอเท่านี้
เสียใจที่ต้องบอก แต่คงไปต่อไม่ไหว
เมื่อความคิดมันวุ่นวาย จะหนีเท่าไรก็ยังเหมือนเดิม
แม้เวลาจะผ่านไกล ทำไมยิ่งหาทางไม่พบ
ในความว่างเปล่า