ใจเธอล่องลอยไป ห่างไกล ปลิวไปตามสายลม
เธอช่างทิ้งใจกันได้ลง อย่างง่ายดาย
วนเวียนอยู่เพียงลำพัง ใจฉันเจ็บเกินจะรับไหว
คงรักษาแผลใจ ไม่อาจให้หาย และกลั้นน้ำตาไม่อยู่
เจ็บเพราะว่ารัก ที่เดินกันมาไกล
ปลายทางสุดท้ายฉันไม่มีเธอ
จะรักเธอแค่ไหน มีค่าเท่าเดิม คือต้องอยู่คนเดียว
เพียงเสี้ยวช่วงเวลา ที่ใจเธอเปลี่ยนไป
เธอคงมีใคร เข้ามาแทนกัน
เหลือเพียงน้ำตา ที่เธอให้ฉัน เอาไว้แทนเธอ
หัวใจของเธอล่องลอยลับลา
ทิ้งไว้เพียงกิ่ง ประดับน้ำตา
ถึงอยากจะคว้าเอาเธอเท่าไหร่
จะรั้งเธอไว้ ก็รั้งไม่อยู่
เจ้าดอกมะลิวัลย์เหี่ยวเฉาร่วงโรยโปรยกลีบไม้งาม
คืนยามราตรีร้องไห้ทุกครา
เพราะฉันหยุดคิดถึงเธอไม่ได้สักที
ทรมานหัวใจ ที่ฉันดันไปรักเธอ
ทั้งที่ก็รู้ว่าในสักวันต้องเจ็บ
ปวดร้าวข้างใน ทนฟื้นเท่าไหร่ กับการทุ่มเทข้างเดียว
คงอาจไม่ใช่ฉัน ที่จะได้ยืนข้างเธอ
คงอาจไม่ใช่ฉัน ที่เธอจะร่วมทางเดิน
ให้เธอทั้งใจ เธอดันไม่เลือกรักกัน
กลับตอบแทนฉันด้วยความเสียใจ
เจ็บเพราะว่ารัก ที่เดินกันมาไกล
ปลายทางสุดท้ายฉันไม่มีเธอ
จะรักเธอแค่ไหน มีค่าเท่าเดิม คือต้องอยู่คนเดียว
เพียงเสี้ยวช่วงเวลา ที่ใจเธอเปลี่ยนไป
เธอคงมีใคร เข้ามาแทนกัน
เหลือเพียงน้ำตา ที่เธอให้ฉัน เอาไว้แทนเธอ
หัวใจของเธอล่องลอยลับลา
ทิ้งไว้เพียงกิ่ง ประดับน้ำตา
ถึงอยากจะคว้าเอาเธอเท่าไหร่
จะรั้งเธอไว้ ก็รั้งไม่อยู่
เจ้าดอกมะลิวัลย์เหี่ยวเฉาร่วงโรยโปรยกลีบไม้งาม
คืนยามราตรีร้องไห้ทุกครา
เพราะฉันหยุดคิดถึงเธอไม่ได้สักที
รินรักทุกหยาด มิขาดสาย
ก็ไม่คลายดังชะตา มาพรากรัก
เป็นเพียงคนคอยที่ยังจมปลัก
กับรักที่กลายเป็นเถ้าธุลี
เฝ้าถนอมดอมกลิ่น ผกาพรรณ
หวังสัมพันธ์มั่นคง มิหลงหาย
จนความรักสุดทาง ต้องมากลับกลาย
ก็ละม้ายคล้ายดอก มะลิวัลย์