ฉันเป็นเหมือนจันทร์กลางวัน
ที่เธอไม่เคยหันมอง
ไม่มีแสงสีทอง เธอจึงไม่เคยมองมา
ไม่มีความอบอุ่นใด ที่เธอตามหา
มีแค่ความสบายตา เวลาที่เธอหันมอง
ใกล้จนไกลตา ตรงหน้ายังมองเมิน
ส่วนเกิน อยู่นอกสายตา
ชิดจนไกลกัน ห่างเหินจนเมินหน้า
อยู่ในองศา ไม่คู่ควร
แต่ก็ไม่เป็นไร ยินดีจะอยู่ตรงนั้น
ในตอนที่มีปัญหา แค่บอกมา พร้อมรับฟัง
ทุกข์แค่ไหน จะคอยแบ่งปัน
ขอแค่ให้รู้ ว่ายังมีฉัน
เหมือนที่โลกนี้ ยังมีดวงจันทร์
ที่ลอยอยู่บนฟ้า ทั้งกลางคืนและกลางวัน
อยู่อย่างนั้น เพียงแค่เธอหันมาก็เจอ
ฉันเป็นเหมือนจันทร์กลางวัน
ที่เธอไม่เคยหันมอง
ไม่มีแสงสีทอง เธอจึงไม่เคยมองมา
ไม่มีความอบอุ่นใด ที่เธอตามหา
มีแค่ความสบายตา เวลาที่เธอหันมอง
ฉันเป็นเหมือนจันทร์กลางวัน
ที่เธอไม่เคยหันมอง
ไม่มีแสงสีทอง เธอจึงไม่เคยมองมา
ไม่มีความอบอุ่นใด ที่เธอตามหา
มีแค่ความสบายตา เวลาที่เธอหันมอง
แต่ก็ไม่เป็นไร ยินดีจะอยู่ตรงนั้น
ในตอนที่มีปัญหา แค่บอกมา พร้อมรับฟัง
ทุกข์แค่ไหน จะคอยแบ่งปัน
ขอแค่ให้รู้ ว่ายังมีฉัน
เหมือนที่โลกนี้ ยังมีดวงจันทร์
ที่ลอยอยู่บนฟ้า ทั้งกลางคืนและกลางวัน
อยู่อย่างนั้น เพียงแค่เธอหันมาก็เจอ
ฉันเป็นเหมือนจันทร์กลางวัน
ที่เธอไม่เคยหันมอง
ไม่มีแสงสีทอง เธอจึงไม่เคยมองมา
ไม่มีความอบอุ่นใด ที่เธอตามหา
มีแค่ความสบายตา เวลาที่เธอหันมอง
ฉันเป็นเหมือนจันทร์กลางวัน
ที่เธอไม่เคยหันมอง
ไม่มีแสงสีทอง เธอจึงไม่เคยมองมา
ไม่มีความอบอุ่นใด ที่เธอตามหา
มีแค่ความสบายตา เวลาที่เธอหันมอง